Nafaka artırımı talebi ile açılan davada; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakaların niteliği, en son artırımdan itibaren geçen süre dikkate alındığında; nafakaların en azından TÜİK’in yayınladığı ÜFE oranında artırılması ve böylece taraflar arasında önceki nafaka takdirinde sağlanan dengenin korunması gerekirken, davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.
Dava kasten öldürme suçundan yargılanan sanığın, meşru savunma sınırını mazur görülebilecek bir heyecan, korku ve telaş nedeniyle aşıp aşmadığının tespiti ile ilgilidir.
Maktul Recep Alkan’ı kasten öldürme suçundan yargılanan sanık Erol Gözen hakkında, meşru savunma sınırının mazur görülebilecek bir heyecan, korku ve telaş nedeniyle aşıldığı kabul edilmek suretiyle, 5237 sayılı TCK’nun 27/2 nci maddesi uyarınca ceza tayinine yer olmadığına ilişkin, Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 20.05.2008 gün ve 148-167 sayılı hükmün katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen YARGITAY 1. Ceza Dairesince 09.04.2012 gün ve 8943-2650 sayı ile;
Dava, fark işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir. Uyuşmazlık; yetkili sendikalar tarafından düzenlenen ve davacı işçiye uygulanan İşletme Toplu İş Sözleşmesi’nin ücrete ilişkin hükümlerinin ve 31.05.2004 tarihli Protokolün yasaya aykırı olup olmadığı ve buna bağlı olarak davacının ödenmemiş fark işçilik alacaklarının bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.
Davacının tazminat talebine ilişkin davasını atiye terk etmesine (davayı geri almasına) davalı tarafın muvafakat edip etmediği, sorulmadığı gibi söz konusu talep bakımından olumlu ya da olumsuz bir karar da verilmemiştir. Mahkemece davacının maddi tazminat talebine ilişkin davasını geri alma isteğine karşı davalıdan muvafakatı olup olmadığı sorulmalı ve davalının bu husustaki beyanına göre sonuca gidilmelidir.
Dava,kazandırıcı zamanaşımı yoluyla arazinin davacı adına tescil istemine ilişkindir.Öncesinde eğimli ve yağış sonucunda suyun toplandığı çukur alan olan, kimse tarafından kullanılmayan, 1980 yılında davacı tarafından tesviye edilerek düzleştirilen ve bu tarihten sonra kullanılmaya başlanılan dava konusu taşınmaz, nitelik itibari ile devletin hüküm ve tasarrufu altında olan yerlerden olup imar-ihyaya muhtaçtır. İmar-ihya edilerek tarıma elverişli hale getirilen yerler 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14. maddesindeki şartlar mevcut ise zilyetleri adına tespit ve tapuya tescil edilebilir. 3402 sayılı Kanun’un 17/son maddesine göre imar planının kapsadığı alanda kalan yerler bakımından bu hüküm uygulanmaz. İmar-ihya işleminin tamamlandığı 1980 yılından taşınmazın imar planı içine alındığı 1982 yılına kadar geçen süre 3402 sayılı Kanun’un 14. ve TMK’nın 713/1. maddelerine göre zilyetlikle iktisap için yeterli değildir.
Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan ayıplı imalât nedeni ile verilen bedelin iadesi istemine ilişkindir. Somut olayda, dava dosyasının içinde yer alan tespit başvuru dilekçesinin 6. bendinde klimaların takılacağı yerin otel pansiyon nitelikli iş yeri olduğu açıklanmıştır. Bu durumda davacıyı tüketici, eser sözleşmesini de tüketici işlemi olarak görme olanağı yoktur, çünkü ortada davaya tüketici mahkemesinde bakılmasını gerektiren tüketici işlemi bulunmamaktadır. Uyuşmazlıkta genel mahkeme görevli olup, tüketici mahkemesi görevli olmadığı için davaya asliye hukuk mahkemesince bakılması gerekir iken tüketici mahkemesinin görevli olduğu şeklinde görevsizlik kararı verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.
Çocuğun üstün yararı belirlenirken: onun bedensel, zihinsel, ruhsal, ahlaki ve toplumsal gelişiminin sağlanması amacının gözetilmesi gereklidir. Ana ve babanın yararları; ahlaki değer yaşamları, sosyal konumları gibi durumları, çocuğun üstün yararını da etkilemediği ölçüde gözönünde tutulur. Müşterek çocuk uzman raporundaki beyanında annesiyle yaşamak istediğini söylemiş, uzman tarafından da isteği doğrultusunda çocuğun üstün yararı gözetilerek velayetin değiştirilmesine yer olmadığı belirtilmiştir. Davacı babanın boşanmadan sonraki dava tarihine kadar olan yaklaşık beş yıllık süreçte müşterek çocuğu 25 defa icra kanalıyla şahsi ilişkiyi sağlayabildiği, bu suretle annenin baba ve çocuk arasındaki kişisel ilişkiyi engelleyerek velayet görevini kötüye kullandığı anlaşılmaktadır. Bu suretle çocuğun tercihi üstün yararına uygun olmadığı gibi baba yanında kalmasının çocuğun bedeni, fikri ve ahlaki gelişmesine engel olacağı yönünde ciddi sebep ve deliller de bulunmamaktadır. O halde davanın kabulü gerekir.
Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca “Hüküm yeterince açık değilse veya icrasında tereddüt uyandırıyor yahut birbirine aykırı fıkralar içeriyorsa, icrası tamamlanıncaya kadar taraflardan her biri hükmün açıklanmasını veya tereddüt ya da aykırılığın giderilmesini isteyebilir. Hüküm fıkrasında taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçlar, tavzih yolu ile sınırlandırılamaz, genişletilemez ve değiştirilemez”.
Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacıya 2009 yılından itibaren ödenen aylık ücretinin eksik ödenmesinin 4857 sayılı İş Kanunu’nun 22. maddesi kapsamında geçerli olup olmadığıdır. Madde metninde açıkça işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma şartlarında esaslı bir değişikliğin ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabileceği belirtilmiştir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamayacaktır. 4857 sayılı Kanun’un 62. maddesinde düzenlenen ücretlerde indirim yapılamayacağı yasağı, işverenin tek taraflı indirim yapamaması ile ilgilidir. Taraflar karşılıklı anlaşarak ve ileriye dönük her zaman asgari ücretin altına inmemek şartıyla ücrette indirim yapabilirler. Zira işyerinin ekonomik şartları bunu zorunlu kılabilir ve işçi işsiz kalmamak için işçi bunu kabul edebilir. Dosyada davacının ücretinin düşürülmesine rıza gösterdiğine dair bir sözleşme hükmü veya yazılı beyanı bulunmadığından fark ücretin hesaplanması doğrudur. Ancak uyuşmazlık döneminde asgari ücrete yapılan artış oranlarının uyarlanarak zamlı şekilde belirlenen ücrete göre hesaplama yapılması hatalı olmuştur. Davacı işçinin düşürülmeden önceki son ücreti esas alınarak bu ücret ile ödenenler arasındaki farklar tespit edilerek hüküm altına alınması gerekir.
Güvence hesabına karşı açılan davada, eğer araç devri varsa bunun sigortacı şirkete tebliğ edilip edilmediği konusunda araştırma yapılmalı KTK m.94 hükmü olaya uygulanmalıdır. Davacı vekili, müvekkilinin 17.07.2010 tarihinde meydana gelen trafik kazasında yolcu olarak bulunan eşi olan desteğinin vefat ettiğini, trafik sigortası bulunmayan araç sürücüsünün kazada tam kusurlu bulunduğunu, davalı sigorta şirketine yapılan başvuruyla temerrüde düştüğünü ileri sürerek, şimdilik 8.000,00 TL, ıslah ile 37.135 TL destekten yoksun kalma tazminatının 16.08.2010 temerrüt tarihinden itibaren ticari avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve DAVA EDİLMİŞTİR.
Somut uyuşmazlıkta, davacı vekili, dosyaya sunduğu, 28.08.2015 tarihli dilekçesi ile davasını ikinci kez ıslah ederek, bir kısım dava konusu alacaklar için talep ettiği değeri yükseltmiş, aynı dilekçede terditli istemde bulunarak, ikinci kez ıslahın mahkemece kabul edilmemesi halinde ise bu dilekçesinin yeni bir dava dilekçesi gibi kabul edilerek, yükselttiği dava değeri üzerinden hüküm kurulmasını talep etmiştir. Mahkemece, söz konusu dilekçe “ek dava dilekçesi” olarak nitelendirilmiş ve bu dilekçeye göre yükseltilmiş dava değeri üzerinden hüküm tesis edilmiştir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun, 176/2. maddesi uyarınca, aynı davada iki kez ıslah yoluna başvurulması mümkün değildir. Mahkemece, söz konusu dilekçeye, “ek dava dilekçesi” olarak değer verilmiş ise de, 6100 sayılı Kanun’da ve bu kanuna dayanılarak çıkartılan yönetmelikte, belirtili şekilde uygulamayla dava açılmasına ya da bir davada ileri sürülen taleplerin miktarlarının artırılmasına imkan veren bir düzenleme bulunmamaktadır. Anılan sebeplerle, davacının, söz konusu dilekçeyle ileri sürdüğü ıslah talebinin reddine; diğer terditli istemi hakkında ise, usulüne uygun açılmış bir dava bulunmadığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmelidir.
30 fiili hizmet yılından fazla süreler için emekli ikramiyesi ödenmesine engel olan yasal düzenlemenin, Anayasa Mahkemesince iptal edilmesi nedeniyle oluşan yeni hukuki duruma göre, davacıya 30 yılın üzerinde bulunan hizmet süresi için emekli ikramiyesi ödenmesi gerektiği açıktır. KARAR: İdare Mahkemesince; davacının var olan ve önceki mevzuat ile elinden alınan hakka Anayasa Mahkemesinin kararı ile yeniden kavuştuğu, geçmişte elde edemediği bir hakkı talep edebileceği gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline; 30 fiili hizmet yılından fazla hizmet süreleri için emekli aylığının bağlandığı tarihte yürürlükte bulunan değerler dikkate alınarak hesaplanacak emekli ikramiyesi tutarının başvuru tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faizi ile birlikte ödenmesine karar verilmiştir.
Somut olayda, davacının davalı işyerinde yaklaşık 18 yıl süreyle çalıştığı, iş akdinin düşük performans gerekçesiyle feshedilmiş ise de davalı işverence düşük performans gösterdiğinin ispatlanamadığı görülmekle feshin geçersiz olduğu anlaşılmış olup işe iade kararı verilmesi isabetli ise de davacının işyerindeki kıdemi göz önünde tutulduğunda işe başlatılmaması durumunda verilmesi gereken tazminatın ilkeler ışığında 6 aylık ücret tutarı olarak belirlenmesi gerekirken 7 aylık ücreti tutarında tespiti hatalıdır.
